Poradniki · 12 listopada 2026
Dane żyjących w drzewie genealogicznym: prywatność i RODO
Drzewo genealogiczne to w dużej części dane osób żyjących: daty urodzenia, nazwiska panieńskie matek, adresy, zdjęcia dzieci. Zmarli przodkowie nie mają nic przeciwko publikacji, ale kuzyn czy siostrzenica mogą mieć. Oto jak prowadzić drzewo tak, żeby nikomu nie zaszkodzić.
Dlaczego to ważne
- Kradzież tożsamości. Imię, nazwisko, data i miejsce urodzenia oraz nazwisko panieńskie matki to dane, którymi ktoś może się posłużyć, podszywając się pod Ciebie lub krewnych. Nazwisko panieńskie matki bywa też pytaniem kontrolnym w różnych usługach.
- Sprawy rodzinne. Drzewo ujawnia adopcje, dzieci pozamałżeńskie, rozwody, drugie związki. Osoba, której to dotyczy, ma prawo sama zdecydować, czy chce, żeby inni o tym wiedzieli.
- Dzieci. Zdjęcia i dane dzieci w internecie zostają na lata, a dziecko nie miało szansy się na to zgodzić.
- Zaufanie. Krewni chętniej dzielą się wspomnieniami i zdjęciami, gdy wiedzą, że nie wylądują one w sieci.
RODO a genealogia
Najważniejsze zasady w skrócie (to informacja ogólna, nie porada prawna):
- RODO nie dotyczy osób zmarłych (motyw 27 rozporządzenia). Dane przodków możesz badać i publikować na podstawie innych przepisów, z szacunkiem dla pamięci zmarłych i uczuć ich bliskich.
- Czynności czysto osobiste lub domowe są wyłączone spod RODO (art. 2 ust. 2 lit. c). Prowadzenie drzewa rodziny na własnym komputerze, dla siebie i najbliższych, zwykle się w tym mieści.
- Publikacja w internecie dla nieograniczonego kręgu odbiorców wykracza według orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE poza czynności czysto osobiste. Publikując dane żyjących osób, wchodzisz więc w obszar RODO: potrzebujesz podstawy, najprościej zgody tych osób.
- Polskie prawo cywilne chroni też dobra osobiste, w tym prywatność i wizerunek. Zdjęcie żyjącej osoby co do zasady publikuje się za jej zgodą.
Wniosek praktyczny: w drzewie na swoim komputerze trzymaj wszystkich, a na zewnątrz publikuj tylko zmarłych (albo żyjących, którzy się zgodzili).
Gdzie trzymać dane drzewa
Serwis internetowy
Wygodny do szukania krewnych i dopasowań, ale dane leżą na cudzym serwerze, a o tym, co się z nimi dzieje, decyduje regulamin. Przed wgraniem drzewa sprawdź: czy drzewo jest prywatne domyślnie, kto widzi osoby żyjące, czy dane są używane do podpowiedzi innym użytkownikom, czy możesz je łatwo pobrać i usunąć.
Program na własnym komputerze
Dane nie opuszczają dysku, dopóki sam ich nie wyślesz. Za to bezpieczeństwo jest po Twojej stronie:
- włącz szyfrowanie dysku (w Windows: BitLocker albo szyfrowanie urządzenia, jeśli Twoja wersja systemu je ma);
- chroń konto w systemie hasłem;
- rób kopie zapasowe według zasady 3-2-1: trzy kopie, na dwóch różnych nośnikach, jedna poza domem (np. w chmurze albo na dysku u kogoś z rodziny);
- co jakiś czas sprawdź, czy z kopii da się drzewo odtworzyć.
Jak udostępniać rodzinie
- Plik GEDCOM zawiera wszystko, także żyjących. Wysyłając go kuzynowi, upewnij się, że to w porządku, albo wyeksportuj tylko potrzebną gałąź.
- Wydruk lub PDF drzewa przodków to bezpieczna forma dla bliskich. Zanim trafi do mediów społecznościowych, zakryj żyjących.
- Strona drzewa w internecie powinna pokazywać tylko zmarłych. Osoby żyjące zastępuje się napisem „osoba żyjąca” albo całkiem ukrywa.
- Zdjęcia z telefonu zawierają metadane, w tym współrzędne GPS miejsca, w którym je zrobiono, czyli często adres domu. Usuń je przed publikacją.
Kto jest „żyjący”?
Programy i serwisy zwykle uznają za żyjącą osobę bez daty zgonu, urodzoną w ciągu ostatnich około 100 lat. Gdy daty urodzenia nie ma, ocenia się wiek po rodzicach i dzieciach. To zasada ostrożna: lepiej ukryć kogoś, kto już nie żyje, niż pokazać kogoś żyjącego. Gdy wiesz na pewno, zaznacz status ręcznie.
Rozmowa z krewnymi
Najprostszy sposób na spokój to zapytać. Powiedz, co zbierasz i po co, kto zobaczy drzewo i czy cokolwiek trafi do internetu. Większość krewnych chętnie pomaga, gdy wie, że ich dane zostaną w rodzinie. Jeśli ktoś nie chce być w drzewie, uszanuj to: wystarczy wpis z imieniem i informacją o relacji, bez dat i zdjęć.
Jak to robi Gentree
Gentree to program na komputer: drzewo, zdjęcia i skany są w plikach na Twoim dysku, bez konta i bez wysyłania na serwer. Przy osobie zaznaczysz „Żyje”, „Zmarł(a)” albo „Nie wiadomo”, a gdy statusu nie ma, program ocenia go po datach własnych i krewnych.
Eksport „Strona do internetu” tworzy folder ze stroną drzewa do wgrania na dowolny hosting: osoby żyjące są w niej ukryte, a zdjęcia pozbawione metadanych (GPS). Gałąź drzewa wyeksportujesz osobno, a automatyczne kopie zapasowe program robi sam.
Jeśli korzystasz z połączenia z asystentem AI Claude (z licencją), osoby żyjące są przed nim ukryte, a każde zdjęcie lub skan możesz oznaczyć jako „Ukryj przed AI”.
Najczęstsze pytania
Czy RODO dotyczy drzewa genealogicznego?
Danych osób zmarłych RODO nie obejmuje. Drzewo prowadzone wyłącznie na prywatny użytek zwykle mieści się w wyłączeniu dla czynności osobistych lub domowych. Publikacja danych żyjących w internecie wymaga już podstawy prawnej, najprościej zgody tych osób.
Czy mogę opublikować drzewo genealogiczne w internecie?
Tak, ale najlepiej tylko z osobami zmarłymi. Żyjących ukryj albo pokaż wyłącznie za ich zgodą. Ze zdjęć usuń metadane z lokalizacją.
Jak długo po śmierci osoby można publikować jej dane?
RODO nie ma tu okresu ochronnego, ale ochronie podlega pamięć zmarłego i uczucia bliskich. Przy niedawno zmarłych zachowaj takt, zwłaszcza przy przyczynach śmierci i sprawach rodzinnych.
Czy wpisywać do drzewa osoby żyjące?
Tak. Drzewo bez żyjących nie łączy się w całość. Ważne, żeby ich dane zostały w prywatnej części i nie trafiały do internetu bez zgody.
Gentree to polski program do drzewa genealogicznego na Windows 10 i 11. Darmowy do 200 osób; licencja do 2000 osób kosztuje 59 zł, bez limitu 129 zł (ceny promocyjne do 31.12.2026, potem 89 i 189 zł), płacisz raz. Szczegóły na stronie głównej.